Web'zucht, (v) ziekte die zich kenmerkt door een dwangmatige hunkering naar bezoek aan, of publicatie van, sites op het world wide web. (amerik.: cyber'illness)
Light-weight-project 2003 Aanbevolen links Nekpijn Helm moet
|
Theorie van de fietsweerstand
Over Jan's zadeluren en meer
Web'zucht, (v) ziekte die zich kenmerkt door een dwangmatige hunkering naar bezoek aan, of publicatie van, sites op het world wide web. (amerik.: cyber'illness) Light-weight-project 2003 Aanbevolen links Nekpijn Helm moet |
Mijn naam is Wouter Webbes. Ik ben gepromoveerd op de ontdekking en behandeling van de gevreesde webzucht. Ik heb Jan op een franse camping ontmoet. Omdat er naar mijn specialisme momenteel weinig vraag is werk ik voor hem als free-lance mental coach, annex webmaster.
Light-weight-project-2003Hier volgt mijn emotionele relaas over het nastreven van nutteloze perfectie. In de rubriek "Mijn drie fietsen" staat een korte verhandeling over mijn drie tweewielers. Hier volgt het relaas over de aanschaf en bouw van mijn laatste racer.
De carbon Koga van zwager Dirk en de carbon Giant van fietsmaat Erik heb ik jarenlang afgedaan als vishengels. Twee jaar geleden nog bestempelde ik de gloednieuwe aluminium Pinarello van fietsmaat At tot keukenpannenmateriaal. Staal was voor mij het ultieme materiaal voor racers. De rest was nieuwlichterij.
Voor zover ik kan nagaan ligt het moment van bekering ergens in de zomer van 2002 tussen de Luik Bastenaken Luik van Champion en de Crique. Het begon met het toevallig onder ogen krijgen van een oud artikel in Fiets over gewichtsbesparing. Als eerste toepassing dwaalden mijn gedachten af naar de vervanging van de stalen voorvork van mijn Columbus Max door een Look-carbonvork. Als vanzelf dwaalden mijn gedachten toen ook af naar de vervanging van de wielen.
Het proces was niet meer te stuiten. Half september had zich in mijn brein het "Light-weight-project-2003" genesteld. Vaak had ik de grammenneukers te kijk gezet. Met een beroep op de berekeningen van mijn eigen website meende ik dat de tijdwinst van een kilogram minder gewicht in de polder te verwaarlozen was en in de bergen nog altijd zeer gering. Bovendien was een dergelijke gewichtswinst veel goedkoper op het lichaam te behalen.
De nuchterheid van weleer had echter plaats gemaakt voor verlekkerde plannenmakerij. Het idee om zelf een geheel nieuwe lichtgewicht racer voor het seizoen 2003 samen te stellen met zelfgekozen gloednieuwe onderdelen, werd te sterk. In no-time had ik na een uitgebreide gewicht-kwaliteit-prijsafweging een stel lichtgwicht Race-X-Lite wielen van het Amerikaanse Bontrager besteld.
Toen kwam het frame in beeld. Daarover heb ik veel nagedacht. Aluminium was niet langer taboe, en heel lang stonden de TCR alu-frames van Giant bovenaan het lijstje, voornamelijk vanwege de gunstige prijs. Ook de carbon OCLV Trek 5500 was aantrekkelijk en de Klein Quantum-pro, maar die waren al een flinke tik duurder. Uiteindelijk leek de geanodiseerde alu TCR als winnaar tevoorschijn te komen, todat...
ik besloot de frames met eigen ogen en eigen weegschaal aan een nauwkeurig onderzoek te onderwerpen op de Bike Motion tentoonstelling in de Jaarbeurs te Utrecht. Van wegen kwam niet veel omdat alle frames vastgemaakt waren. Van kijken kwam des te meer. De geanidiseerde alu TCR viel esthetisch tegen. Van één frame kon ik mijn ogen niet af houden: het nieuwe TCR-carbon frame van Giant. Zo schitterend mooi gemaakt, zo prachtig van vorm en zo licht....Er hing ook een opengezaagde versie. Zelfs van binnen zag het verzorgd uit. Omdat mijn hoofd nog tegenstribbelde heb ik nog wel wat op de stands van Trek, Colnago en Klein rondgehangen, maar in mijn hart was de beslissing gevallen. Toen leverancier Math Salden met de prijs nog voor een meevaller zorgde was het hoofd ook om.
Na de wielen en het frame werd het steeds eenvoudiger. Shimano Dure Ace vanwege de jarenlange goede ervaringen, Vittoria Open Corsa bandjes vanwege de optimale combinatie rolweerstand, grip, anti-lek en gewicht. Als zadel werd gekozen voor de nieuwe San Marco Aspide. Net op de markt. Combinatie van uiterlijk en gewicht gaf hier de doorslag.
Datzelfde gold voor de zadelpen: een Ritchey WCS. Extra plus van deze pen was bovendien de dubbele bevestigingsbout en de eenvoudige, traploze instellingsmogelijkheden van het zadel. Ritchey bleek in dezelfde WCS-klasse ook een mooi stuur en bijbehorende stuurpen te hebben, dus daar ook voor gekozen. De Tacx Tao bidonhouders komen zowel door hun uiterlijk, door hun gewicht, maar ook door hun constructie perfect in aanmerking voor de Giant. Waar ze op het frame bevestigd worden is de constructie van de houders onderbroken, waardoor ze precies over de bevstigingsklamp van de voorderailleur vallen.
Resteerde voor nog 1 dilemma: zijn de paar Look PP 357 pedalen die ik nog heb liggen met hun 180 gram elk nog wel goed genoeg voor de nieuwe racer? Of zou ik gaan bezwijken voor de nieuwe Shimano's die 100 gram winst opleveren maar ook een klein vermogen kosten? Uiteindelijk niet... ik ben wel (fiets)gek maar niet op mijn achterhoofd gevallen. (dec 2002)
Het eindresultaat ziet u hieronder in beeld en grammen:
| Frame | 1560 |
| - Giant TCR composite frame | 1100 |
| - Giant composite aero vork | 360 |
| - FSA balhoofdlager + ahead plug | 100 |
| Frame opbouw | 600 |
| - Ritchey WCS zadelpen 35 cm | 230 |
| - Ritchey WCS stuurpen 12 cm | 140 |
| - Ritchey WCS stuur 40 cm | 230 |
| Wielen | 2290 |
| - Bontrager Race-X-lite vooriel incl qr | 730 |
| - Botrager Race-X-lite achterwiel incl qr | 920 |
| - Velox velglint | 30 |
| - Buitenbanden Vittoria Open Corsa 23 mm (2x) | 480 |
| - Binnenbanden Michelin Latex (2x) | 130 |
| Onderdelengroep Dure Ace | 2430 |
| - STI handles (incl. kabels) | 560 |
| - Crankset (incl. kettingbladen | 620 |
| - Trapas | 175 |
| - Ketting | 300 |
| - Cassette 12-27 | 185 |
| - Derailleur achter | 195 |
| - Derailleur voor | 75 |
| - Remmen (incl. blokjes) | 320 |
| Diversen | 620 |
| - Zadel Selle San Marco Aspide | 160 |
| - Pedalen Look PP 357 | 360 |
| - Tackx Tao bidonhouders | 80 |
| - Stuurlint | 20 |
| Totaal | 7500 |
Om te begrijpen waarom ik mijn nieuwe racer zo mooi vindt volgen hier nog enkele detailfoto's....
Aanbevolen links
Sport communication. Natuurlijk bovenaan, de verwijzing naar de organisator van "La petite reine" zoals La Marmotte in Frankrijk ook wel liefkozend wordt genoemd. Belangrijke info: de Marmotte 2003 is op zaterdag 5 juli.
La Marmotte, de ultieme uitdaging. Leuke informatieve site over le cyclo des cyclos" met veel uitslagen, verhalen en foto's.
Ton Verheij, de fietsdokter. Met zeer grondige verhandelingen over blessures en trainingsaanpak. Een baken in de informatiezee! Houdt ook spreekuur en vertrouwt ons regelmatig zijn fietsuitspattingen toe in Doetichem en omstreken.
Tom Compton, de cycling analist. Wat Ton Verheij is voor de medische zaken is Tom Compton voor de biomechanische aspecten van het wielrennen. Voor degenen die zijn uitgekeken op het Excel werkblad voor de eenzame fietser biedt deze site uren wetenschappelijke verdieping.
Boudewijn de Groot. Alle platen en songteksten (inclusief "Jimmy") oorspronkelijk door Wim van der Mark bijeengebracht en na zijn overlijden voortgezet door Roely en Leo van Dam.
Wielrennen.pagina.nl. De doorverwijspagina met een zeer veel fiets- en wielrenlinks.
Fiets. Van het bekende blad. Doof voor reacties. Aanmelden van nieuwe sites heeft geen zin want een reactie blijft uit
Tim Krabbé's homepage. Geeft in de opening van zijn site de beste aanduiding van de herkomst van webzucht.
Fons Moors. Een Belgische crack die vermoedelijk op profniveau had kunnen presteren als... Won in 1984 de Marmotte. Heeft veel ervaringsinformatie door te geven aan andere surfers/fietsers. Is ook motorliefhebber en freelance Marmotte fotograaf.
Frequently Asked Questions. Van Marc Zoutendijk. Serieuze site met verrassende informatie en discussies over fietsen en fiets. Wordt goed onderhouden.
NekpijnIn 2001 heb ik mijn 10000 km niet gehaald. Ik ben toen op ruim 8000 blijven steken. Kort na de Marmotte werd ik een lichte pijn in mijn nek gewaar die spoedig tot uitstraling in mijn linkerarm leidde. Omdat het nog wel enigszins dragelijk was heb ik een maand of twee gewacht met naar de dokter te gaan. Toen zelfs het fietsen niet meer leuk was vanwege de pijn heb ik de huisarts geraadpleegd. Die verwees me naar een manuele therapeut. Met elke behandeling werd de pijn echter erger. Besloten werd tot het maken van een foto.
Diagnose van de radioloog was: discopathie c5-c6. Hetgeen zoveel betekent als: aandooening van de schijf tussen de 5e en 6e halswervel. In de volksmond wordt hiervoor ook wel het woord slijtage gebezigd. Door de slijtage komt de zenuwbaan die ter hoogte van die schijf de wervelkolom verlaat in de knel en dit is de oorzaak van de pijn in de arm. Met deze wetenschap werd de manuele therapie voortgezet. Daarbij werd mij verteld niet al te hoog gespannen verwachtingen te hebben. Aan de slijtage was namelijk niets te doen. Gewacht moest worden op een zodanig "nieuw evenwicht" in de wervelkolom dat ondanks de slijtage de pijn (zo goed als) zou verdwijnen.
De pijn nam echter alleen nog maar toe, zodanig dat ik niet meer kon slapen. Naast de ibuprofen om de pijn te bestrijden moest ik ook slaapmiddelen gaan nemen. Beide middelen hielpen echter nauwelijks en eind oktober was ik ten einde raad. Zo erg dat ik de extreme uitspraak deed: "Als ik niet meer kan fietsen ok, als ik maar weer gewoon kan slapen en werken". In die desperate staat heb ik toen een natuurgenezer in de arm genomen.
Deze man analyseerde mijn iris en zei opgewekt en energiek: "Een beetje artrose, maar niet zodanig dat er niets aan te doen is. Ik denk dat u met een paar behandelingen weer het ventje bent". Hij zei dat hij een mengeling van natuurgeneeskundige therapieën ging toepassen. Ik was tamelijk sceptisch maar sloeg met belangstelling de behandeling gaande. Toen hij na het eind van de behandeling ook nog adviseerde het stuur van de fiets iets hoger en dichterbij te zetten, om de belasting van het pijnlijke nekgedeelte te verminderen, begreep ik dat hier een kundig persoon aan het werk moest zijn Twee dagen na de eerste behandeling sliep ik weer en twee weken na de vierde behandeling fietste ik weer zonder pijn.
Helm moet
 |
In Frasnes deed ik me tegoed aan een banaantje van de tweede bevoorrading. Even met twee losse handen om te pellen en " bang"!. "Nid de poule", u weet wel, zo' n gemeen gat in de weg, niet gezien en met een klap beland ik op mijn linkerzij en hoofd op het asfalt. Ik werd overeind geholpen door twee tweelingbroers die vroegen of het ging. Na een beetje met mijn hoofd schudden was er nog maar één broer over. Ik zei toen dat het ging en ben doorgereden.
Bij het eerstvolgende kruispunt heb ik nog een politie-agent gezien die met zijn tweelingbroer het verkeer regelde, maar daarna was het over met dubbel zien en heb ik van die val geen last meer gehad .... al zeg ik het zelf ;-)
Bij de finish zag ik pas wat mijn helm voor mij had betekend. Aan de linkerkant was een flinke scheur in de helm gekomen waardoor er een stuk op afbreken stond. De plek waarmee ik met mijn hoofd op het asfalt was geslagen kon je herkennen aan de afdrukken van de steentjes uit het asfalt. Als je daar met je blote hoofd op valt heb je zo een scheurtje in je schedel....
Ik heb die helm jarenlang bewaard om aan mensen te kunnen laten zien waarom je altijd zo'n ding moet opzetten. Beter is natuurlijk een fotootje op deze website met het verhaal erbij. Dan bereik ik meer mensen en kan die oude helm, die alleen maar in de weg ligt, de container in. (augustus 2010)
